Om dit uit te zoeken staan er uiteraard niet honderden mensen de hele dag een muntje op te gooien. Ze gebruiken zogenaamde Random Number Generators (RNG). Dit zijn machientjes die, compleet willekeurig, een nummer genereren. Dit kan een ’1′ of een ’0′ zijn (net als de binaire taal die computers gebruiken).

Toen de experimenten begonnen met deze RNG’s, probeerde ze eerst uit wat er gebeurde als ze 100 keer een denkbeeldige munt opgooide. Natuurlijk waren er hier en daar wat afwijkingen, maar over het algemeen was het resultaat toch 50/50. Tot ze besloten om iemand naast het apparaatje neer te zetten, waarvan werd gevraagd om ‘alleen maar aan één van de twee opties te denken’. Tot hun verrassing kwamen ze erachter dat het apparaatje leek te reageren op deze persoon en daadwerkelijk meer eentjes of meer nullen te produceren, afhankelijk van de intentie van deze persoon.

Hetzelfde effect kwam ook naar voren als ze het apparaat in een afgesloten doos stopte en iemand in een ander land vroegen er aan te denken. Weer een significant (‘meetbaar’) verschil. Maar hoe kan dat dan? Beïnvloedt de intentie van een persoon dan uitkomst van iets waar zij (eigenlijk) geen invloed op uit zouden kunnen oefenen?

Het collectieve onbewuste

Inmiddels telt het project vele RNG’s, die verspreid zijn over 65 verschillende plekken op aarde. De machines draaien aan één stuk door en elke uitkomst wordt vastgelegd, met zowel vermelding van de plaats als tijd van de meting. Zo is het dus makkelijk terug te vinden wat de reactie was op bepaalde grote gebeurtenissen die een globaal effect hadden. In sommige gevallen puur op mentaal vlak en in andere gevallen ook fysieke invloeden hadden op de aarde. En wat bleek? Deze gebeurtenissen hadden een duidelijke uitwerking op de resultaten die de RNG’s voortbrachten. In sommige gevallen zelfs een korte tijd vóór de gebeurtenis plaatsvond. Dit trekt niet alleen onze invloed als mensen op onze omgeving in twijfel, maar zelfs de essentie van ons idee over ‘wat tijd is’.

Als je het idee van kwantum fysica in je achterhoofd houdt, lijken deze resultaten erop te duiden dat wij als mens eigenlijk niet zo machteloos en individueel zijn als we lang hebben gedacht. Als we deze machines met onze intentie kunnen beïnvloeden en zelfs met collectieve meditatie de hoeveelheid misdaad in een metropool kunnen verlagen… wat kunnen we dan nog meer, ‘if we really put our minds to it’ ?

Als je nog niks over ballonnen hebt gelezen, is het misschien handig om dat eerst eens te doen. Als je in je hoofd inmiddels al denkbeeldige erwten hebt weggeschoten met denkbeeldige ballonnen, let dan goed op.

Want toen ik Alan Watts hoorde praten over het feit dat wij allen God zouden zijn, schoot me een ander fragment te binnen dat mijn binding met Watts z’n woorden alleen versterkte. Het betreft een stuk van Bill Hicks (16 dec 1961 – 26 feb 1994) waarin hij dezelfde theorie aandraagt als Watts. Het kan heel goed zijn dat Watts een bron van inspiratie voor Hicks is geweest, maar dat kan ik vanuit geen enkele kant bevestigd krijgen. De boodschap van Hicks windt er hoe dan ook geen doekjes om: Ik ben God…en jij ook.

Dit stuk resoneerde zo ontzettend sterk met mijn eigen overtuigingen, dat ik alle mogelijke middelen verzamelde in mijn hoofd om het te kunnen rationaliseren. Iedereen kan zoiets natuurlijk wel zeggen, maar waarom het voor mij ‘waar is’, heb ik gepoogd uit te leggen in de laatste paar weblogs. Van quantum mechanica en de oerknal, tot aan de (zen-boeddhistische) mijmeringen van Alan Watt’s en George Carlin.

De theorie

Hoe ik het zie, is dat wij allemaal maar kleine representaties zijn van het grotere overkoepelende ‘ding’ dat vaak als God bestempeld wordt. Telkens duiken er piepkleine deeltjes deze driedimensionale werkelijkheid in, om het bestaan op deze manier te ervaren, maar ook om het deels in stand te houden door observatie. Ik zie het altijd als kleinere stroompjes die zich afsplitsen van de grote rivier, om zich er later weer mee samen te voegen.

De ‘prijs’ die je ervoor betaalt is dat je, eenmaal geboren in dit lichaam, geen enkele bewuste herinnering meer overhoudt aan datgene wat er aan je huidige leven voorafging. Maar zodra je sterft en je ‘ziel’ dit tijdelijke voertuig achter zich laat, ben je weer terug bij het grotere geheel. Bij de bron, of God.

“God is alomvattend en God is alwetend.” In de context van mijn theorie lijkt deze uitspraak een stuk begrijpelijker. Een leuke bijkomstigheid van het geheel, is dat wij als mini-godje de potentie in ons hebben om meer te zijn dan ‘maar een mens’. Als je vanuit die optiek kijkt naar de grote namen die ik eerder noemde, Boeddha, Jezus, enzovoorts, zou je kunnen redeneren dat zij slechts een stapje op ons voor waren. Maar dat hoeft dus niet te betekenen dat zij, en alleen zij deze stap konden maken. Er moet ergens in ons hoofd simpelweg een schakelaartje ‘om’ en dan ligt die weg voor ons allen open.

Evolving an idea

Sommige zijn van mening dat je dit alleen kunt bereiken via jarenlange meditatie en strikte discipline. Andere menen dat het gebruik van hallucinerende middelen de weg naar verlichting is. Weer anderen denken dat het voor de mensheid ‘ineens om zal slaan’. Dat laatste wordt ook steeds vaker gezegd met een verwijzing naar de 2012-datum in december van dat jaar.

Natuurlijk is het allemaal maar speculatie. Niemand kan met 100% zekerheid zeggen dat zij ‘de weg en het licht’ hebben gevonden, al denken zij dat zelf natuurlijk wel.

Wat ik wel denk, is dat als we niet snel ‘wakker’ worden, we in een overbevolkte, kaalgeplukte wereld eindigen, waar de lucht te giftig is om te ademen en het water te zuur om te drinken. Of zoals Bill Hicks het in een andere voorstelling omschreef:

“Folks, it’s time to evolve idea’s. Evolution did not end with us growing thumbs, you do know that right? Didn’t end there. We’re at the point now where we’re going to have to evolve ideas. The reason we’re all so f***ed up is because we’re undergoing evolution. And the reason all our institutions, our traditional religions are all crumbling, is because… they’re no longer relevant! *laughs* They’re no longer relevant… so it’s time for us to create a new philosophy and perhaps even a new religion, you see?

And that’s our right, because we are free and holy children of God. With minds that can imagine anything…and that’s kind of our role.  Maybe something based on, yes, the principles of Jesus. Which were, love your brother like yourself…Because you know what? He is yourself!”

Als afsluiter dan nog het filmpje van Alan Watts waar het voor mij mee begon (naast die ene hierboven, van Hicks). Het laatste stuk van dit filmpje is Michael Tsarion die op zijn eigen manier hetzelfde probeert over te brengen.

Maar ooit was dit alles wel onderdeel van hetzelfde deeltje. Sterker nog, het was hetzelfde deeltje. Alles wat je ziet of waarneemt via een ander zintuig, was ooit onderdeel van dit piepkleine ‘begin-deeltje’. Zelfs persoon die je ‘s ochtends zo duf aankijkt vanuit de spiegel. Zeker als je bedenkt dat de ‘kiem des levens’ na miljoenen jaren evolutie niet alleen jou als resultaat heeft gehad, maar uiteindelijk ook het idee heeft geleverd voor de computer waarop je dit leest. Tegelijk is de materie waar diezelfde computer uit opgebouwd is, oorspronkelijk ook weer uit ons ‘doperwtje’  gekomen.

George Carlin zei ooit in een interview (dat ik nu helaas nergens meer online terug kan vinden):

“….everywhere you look, everything you see and everyone you meet, everything in existence really. It was all part of one and the same piece of matter, before the Big Bang happened. So how could you possibly be afraid of anything you encounter or any person you meet? How can you truly hate anything, when everything out there, is ultimately you. It’s all you out there, and you are all that is out there, too.”

Relativeert een hoop, toch?

In mijn ‘black hole’ stuk probeerde ik met het tweede filmpje er aan te herinneren dat wij als mens niet veel meer zijn dan een bijeengeraapte verzameling van atomen. Hoe erg we ons ook vasthouden aan het idee een vaste vorm hebben, zijn we op het diepste basisniveau nog steeds die piepkleine kern, met in een vacuüm daaromheen weer andere losse deeltjes.

Toen ik dit voor het eerst hoorde, refereerde die verteller ook aan de notie dat wij dus in essentie ‘leeg zijn’. Waar ik in die eerdere blog ook vertelde over die ‘doperwt van alle vaste deeltjes in het universum’, illustreert dat perfect hoe ‘leeg’ wij daadwerkelijk zijn.

Als het nu echt waar is dat de daad van observatie het ‘gedrag’ van vaste deeltjes kan veranderen, dan moet er ooit eerste observatie gedaan zijn. ‘De observatie’, zou je bijna zeggen. Omdat observatie, volgens de theorie, in zeker mate realiteit creëert.

Een theorie vol hete lucht

Ik zal mijn theorie ten eerste illustreren met een mooi metafoor. Stel je voor dat het universum, in de staat van die ‘doperwt’ vóór de Big Bang, een lege ballon is. Dan komt er iemand langs die de lege ballon ziet liggen en bij zichzelf denkt: ‘Hey, daar zit potentie in!’. Dus deze persoon begint de ballon op te blazen en met elke uitademing wordt de ballon een beetje groter, zet zich uit. Maar tijdens het blazen wordt de ballon niet alleen gevuld met lucht, maar ook met deeltjes van de blazer zelf. Losse (huid-)cellen, wat verdampt speeksel en de geur van de adem gaat met elke keer blazen méé de ballon in.

Bedenk je nu even dat in elk stukje, elke cel van jouw eigen lichaam een specifieke dna-code zit, die op zijn beurt weer elk aspect van jouw fysieke wezen beschrijft. Van je haarkleur, tot de manier waarop je tenen in een bepaalde richting groeien. Met deze gedachte kun je je voorstellen dat de ballon inmiddels gevuld is met duizenden, misschien miljoenen minuscuul kleine ballon-blazertjes. Wanneer wij als mensen kinderen krijgen, mengen de twee dna-strengen van de ouders zich in een soort biologische blender en wordt er op de ‘puree-knop’ gedrukt. Het resultaat is een compleet willekeurige samenstelling van elementen van beide soorten dna. Maar als het goed is, wel altijd met twee benen, twee armen, twee ogen, enzovoorts. De reden dat dat elk mens toch zo verschillend is, komt omdat we de oneindige diversiteit van het het ‘god-gen’ al miljarden keren door de blender hebben gegooid.

Terug naar de ballon. Probeer je nu voor te stellen dat de intelligentie die de ballon zag en ‘begon te blazen’, niet de god is zoals hij altijd voorgesteld wordt. Geen groots vaderfiguur in witte gewaden en een lange baard, maar eerder als een concept van creëren, zoals die blazer dat deed in het voorgaande metafoor. ‘God heeft de hemel en de aarde geschapen’, ‘God heeft de mens in zijn evenbeeld geschapen’, ‘God leeft ook in jou’.

Het zou verklaren waarom sommige mensen denken dat ze een ziel hebben (de ‘adem’ van god die een stel atomen bij elkaar raapt en er een levend, bewust mens van maakt). Het zou ook logisch zijn waarom mensen soms zeggen ‘de aanwezigheid en liefde van God’ te voelen. Dat zou volgens deze theorie niks meer of minder zijn dan de herinnering van vóór onze geboorte in dit aardse bestaan. Een onderhuids gevoel wat je vertelt dat je ooit onderdeel van iets veel groters bent geweest (en wat je op dit moment dan natuurlijk nog steeds bent).

Maar daar kom ik nog op terug in een latere post.

Nu vraag je jezelf misschien af wat op dit moment de actuele aanleiding is om over Watts te praten. De man is immers al ruim 30 jaar dood. Het klopt dat er volgens de officiële journalistieke criteria weinig reden is om nu over Alan Watts te beginnen. Toch is het zo dat zijn uitleg over zulke algemene en overkoepelende zaken gaat, dat het in feite tijdloos is. Veel van zijn uitspraken zijn namelijk net zo goed van toepassing op situaties die jij en ik in ons leven tegenkomen, als op de dingen die zijn publiek destijds meemaakte. Dat zorgt er uiteindelijk voor, dat zijn ideeën op dit moment nog net zo relevant zijn als op het moment dat hij ze voor het eerst uitsprak.

De verschillende onderwerpen die Watts bespreekt zijn enorm divers. Iets dat ook niet zo vreemd is gezien de man minstens 25 boeken heeft geschreven, talloze artikelen heeft gepubliceerd en een bijna eindeloze hoeveelheid toespraken heeft gehouden. Van werkethiek en de midlifecrisis, tot de Zin van het Leven en onze waarneming van tijd. Zo nam hij tijdens zijn leven bijna elk aspect van ons aardse bestaan wel een keer onder de loep.

De manier waarop de zenmeester zijn uitleg brengt, spreekt (mij in ieder geval) heel erg aan. Via makkelijk te volgen taalgebruik, heldere metaforen en met redelijk wat humor weet de man de meeste luisteraars minstens zo ver te krijgen dat ze zijn gedachtegangen tot het einde blijven volgen.

Gezien de beste man zoveel verschillende onderwerpen tijdens zijn leven heeft belicht, is het moeilijk om er echt één te kiezen die zijn denkwijze het meeste recht aan doet. Daarom heb ik gekozen voor een verzameling van een aantal korte ideeën en zijn kijk daarop. Daar komt bij dat dit filmpje fijn gemonteerd is en ondersteunende animaties heeft, die van de hand van Trey Parker en Matt Stone (de makers van South Park) zijn.

Dit stukje is natuurlijk maar een korte greep uit de talloze uitgewerkte stukken van Watts. Als je echter een beetje behendig bent met zoeken in Youtube en op Google kun je met gemak nog vele andere video- en audiofragmenten terugvinden, mocht je dat interessant vinden.

Verfrissend, toch?

De precieze werking van deze kalenders is maar voor een paar mensen te doorgronden. Daarmee bedoel ik dat er altijd gerefereerd wordt aan deze telling door mensen die het zelf niet narekenen. Dat is ook bijna onmogelijk, gezien het een vrij complex systeem is.

(Als je een specifiekere uitleg wil over de werking van de kalenders kun je googelen en krijg je honderden sites als resultaat. Ikzelf vind dat deze uitleg het meest helder verwoord is.)

Nu heeft bijna iedereen inmiddels wel iets gehoord over deze jaartelling van oude Midden-Amerikaanse stammen. De reden dat ik er toch weer over begin, is omdat ik laatst gewezen werd op het bericht dat er een fout in de berekening zou zitten. Als je echter op zoek gaat naar vermeldingen van deze nieuwe berekening, kom je via je zoekmachine met slechts een handjevol ‘hits’ terug, die nagenoeg allemaal gelijk zijn. Vreemd, zou je denken. Zeker gezien de vele 2012 voorspellingen bijna allemaal samenhangen met de berekeningen die juist op deze kalender berusten.

Nog vreemder in mijn eigen ogen was het feit dat de oorspronkelijke berekening (met 2012 als uitkomst) al jaren in omloop is en ze nu ‘ineens’ met een nieuwe berekening komen. Nu wil ik niet gelijk gaan roepen dat deze nieuwe berekening complete bullsh** is, maar mijn eerste reactie was dat deze bevinding wel heel erg toevallig was. Het is al helemaal ‘toevallig’ dat ze deze fout ontdekken op een moment dat, over iets meer dan twee weken de film in première zou gaan.

Het valt natuurlijk niet te ontkennen dat hoe dichter we bij deze mysterieuze einddatum komen, steeds meer mensen in een nieuw licht naar hun eigen leven gaan kijken en soms vrij rigoureuze beslissingen nemen. Ik heb zelf ook verhalen gehoord over mensen die hun baan opzeggen en al hun spaargeld aan het uitgeven zijn, omdat ‘het einde er toch aan komt’. Daar komt nog eens bij dat de vele rampenfilms en docu’s rondom het 2012-verhaal in mensen ook nog eens gevoelens van grootschalige paniek kunnen oproepen.

Mijn gevoel zegt dan ook dat dit bericht alleen de wereld is ingegaan om deze paniekgevoelens van de wereldbevolking een beetje in te perken. Let wel, dit is puur en alleen een gevoel en ik kan dit absoluut niet onderbouwen, omdat ik zelf absoluut niet thuis ben in de berekeningen. Maar mijn ‘gut-feeling’ vertelt mij, tezamen met mijn sceptische kijk op zaken, dat een bericht waarbij ‘de wereld voorgoed verandert’ een stuk minder eng is als dat pas over 200 jaar gebeurt. Want zoals het er nu voor staat hebben we nog iets minder dan 3 jaar en één maand over, volgens de ‘oude’ berekening. En dat is toch wel erg dichtbij…

Maar goed, zeker weten doen we natuurlijk pas op 22 december 2012. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben stiekem toch heel erg benieuwd wat, en voornamelijk of er iets gaat gebeuren. Dus nog even geduldig wachten en wie weet…misschien toch maar eens aan die Bucket List beginnen…

Allereerst een waarschuwing over ’2012′. Als je deze nieuwe blockbusterfilm met John Cusack en Amanda Peet nog niet gezien hebt, wees je er dan goed van bewust dat in deze recensie onderdelen van de film besproken zullen worden die je eerste beleving van de film kunnen verpesten. Zo verpestte iemand ooit ‘The 6th Sense’ door De Grote Verrassing te verklappen (als je die film hebt gezien, weet je waar ik het over heb). Dat wil ik dus voorkomen.
Dus als je deze film nog (in de bios) wilt zien, stop dan nu met lezen en kom pas terug nadat je de aftiteling voorbij hebt zien komen.

Nou, je hebt blijkbaar doorgeklikt, dus dan ik steek maar eens van wal.

Gisteren, op de 11e van de 11e is de film ’2012′ van regisseur Roland Emmerich in première gegaan in Nederland. Een lekker ouderwetse rampenfilm in een nieuw jasje. De film doet in eerste instantie hetzelfde wat Dante’s Peak en Twister een aantal jaar terug ook al deden. Oftewel normale mensen die zich in een onverwachtse situatie bevinden en proberen te overleven terwijl de wereld om hen heen vergaat. Er zit uiteraard veel snelheid in deze film, omdat de personen continue de lava, vloedgolven, instortende gebouwen enzovoort voor moeten blijven. Met andere woorden, de karakters in deze film krijgen ‘everything but the kitchen sink’ naar hun hoofd geslingerd.

Opgepoetst

Zoals ik eerder zei, doet deze film denken aan anderen die eerder hetzelfde doel ook al probeerden te bereiken op hun eigen manier. De film waar ’2012′ nog het meest aan doet denken is natuurlijk ‘The day after tomorrow’. Dat is ook niet zo vreemd als je bedenkt dat die film ook van de hand van Emmerich is.  Beide films betreffen globale rampscenario’s en in beide worden de hoofdrolspelers gedwongen om de catastrofes te trotseren. In ‘The day after…’ wil de vader zijn zoon gaan redden en in ’2012′ worden de mensen door de omstandigheden wel gedwongen om in beweging te blijven. Het is in deze nieuwe film namelijk nergens meer veilig. Elk huis, elke stad, eigenlijk elke plek die normaal gesproken als thuis of veilig beschouwd zou worden, wordt in deze film getroffen. Huizen storten in, boten kapseizen, continenten verschuiven en gehele steden worden weggevaagd (LA wordt Arizona Bay schoot mij tijdens het kijken te binnen). Niets blijft gespaard.Als je de twee films naast elkaar legt herken je vooral in de grootse effecten de hand van Emmerich. Was ‘The day after…’ destijds al een enorme sprong voorwaarts qua special effects, zo zie je in ’2012′ terug dat de technologie ook niet stil heeft gestaan. Alles komt nog realistischer op je af dan tevoren en de bovengenoemde voorbeelden komen in die zin dan ook erg geloofwaardig over.

En toch voelt deze nieuwe film als niets meer een grafisch opgepoetste versie van ‘The day after…’ met een iets andere verhaallijn. En dat is zonde.

Een beetje jammer

Het is namelijk zo dat al deze pracht en praal niet kan voorkomen dat de film een beetje tegenvalt. Ik bedoel; het waren best een paar vermakelijke uurtjes die ik gisteren in de bios spendeerde. Toch had ik aan het einde van de voorstelling niet het gevoel de geboorte van een klassieker te hebben waargenomen. Sommige stukken van de film zijn waarschijnlijk met dramatische ironie bedoeld, maar komen voorspelbaar en clichématig over. “I just feel like there is something tearing us apart..”. Deze uitspraak wordt direct gevolgd door een scheur in de grond die de twee personen letterlijk uit elkaar trekt. Toen ik dit zag ontsnapte er onbedoeld een hele diepe zucht uit mijn keel.

Daarbij komt dat John Cusack’s van nature expressieloze gezicht niet altijd de paniek overbrengt die de situatie in een persoon teweeg zou moeten brengen. Soms is het alsof Cusack met zijn acteren onbedoeld sarcastisch of parodiërend overkomt. Iets dat een dramatische scene op zo’n moment ontzettend komisch kan maken, ook al is dit waarschijnlijk niet de bedoeling geweest.

Als ze op het eind, na een lange helse reis, eindelijk bij de ‘reddingsbootjes’ zijn aangekomen lijkt de ondergang van de aarde ineens enorm mee te vallen. Blijkbaar zijn deze schepen wel bestand tegen het natuurgeweld dat eerder in de film alles, maar dan ook alles wist te vernietigen.

Omdat het een film voor alle leeftijden is, plakken de filmmakers er nog een verplicht ‘happy end’ achteraan waarbij de gescheiden ouders weer bij elkaar komen, de zoon weer respect voor zijn vader heeft gekregen en iedereen nog lang en gelukkig leefde…tenminste, iedereen die rijk genoeg was of Tibetaanse sherpa’s had om ze naar de eerdergenoemde reddingsschepen te brengen.

Wat heb je hiervan geleerd?

Niet veel, moet ik toegeven. Het laatste dat door mijn hoofd schoot toen ik tijdens de aftiteling in hoog tempo de zaal verliet was: ‘Deze film ben ik over twee weken weer compleet vergeten’. De film is vermakelijk, heeft leuke effecten, grappige momenten, maar over het algemeen is het niet memorabel en zijn de karakters bij vlagen ongeloofwaardig.

Dus mijn eindoordeel is 6 van de 10 punten.

Een leuke film, maar hij zal uiteindelijk niet in mijn dvd-collectie terecht komen.

Natuurlijk is dit een interessant feit, maar praktisch gezien heeft de LHC (Large Hadron Collider) in Zwitserland het grote voordeel dat wetenschappers nauwlettend elke reactie kunnen manipuleren en observeren. Maar observatie kan tegelijk een geheel ander probleem vormen. Zoals Werner Heisenberg in 1927 al naar voren bracht, beïnvloedt de daad van het observeren de reactie van datgene wat je observeert.

De kwantum-kat

Erwin Schrödinger’s gedachten-experiment probeerde in simpele termen de complexiteit van dit nieuwe idee/probleem uit te leggen. Het idee achter kwantumfysica, of kwantum-mechaniek. Deze theorie zegt min of meer dat vaste materie bestaat uit een oneindige hoeveelheid van mogelijkheden. Diezelfde brei van mogelijke opties komt pas samen tot een enkele, ‘vaste’ realiteit, op het moment dat het geobserveerd wordt. Met andere woorden betekent dit, dat De Realiteit pas echt onze realiteit wordt op het moment dat we het bewust waarnemen.

Als je het zo bekijkt, is kwantumfysica de verklaring voor Descartes’ uitspraak; ‘Ik denk, dus ik ben‘. ‘Waarnemen’ is immers slechts een optelsom van onze zintuigen plus het bewustzijn dat alles observeert en ontvangt als signalen. De signalen die we ontvangen vanuit onze zintuigen gaan via elektrische signalen naar onze hersenen waar ze geïnterpreteerd worden. Die kwab grijze massa in ons hoofd ‘vertaalt’ het vervolgens weer in een beeld of omschrijving dat wij herkennen of kunnen identificeren. Als je hier weer op voortborduurt, zou je zelfs kunnen verklaren waarom de Big Bang (de oerknal) aanneembaar is.

Met een grote knal

Kort samengevat bestaat alles wat wij als wij waarnemen, zoals stoelen, gebouwen en zelfs mensen, uit atomen. Elk atoom bestaat uit een vaste kern met daaromheen een aantal losse deeltjes die om die kern heen draaien. Zie het als een soort mini-zonnestelsel.

De ruimte tussen die losse deeltjes en de kern is in feite een vacuüm, oftewel compleet leeg. Als je alle ‘vaste’ deeltjes uit elk atoom in het gehele universum bij elkaar zou rapen en samenvoegen, is het geheel niet veel groter dan de gemiddelde doperwt. Deze denkbeeldige erwt is het universum voordat de oerknal plaatsvond. Alles wat wij als werkelijk beschouwen, samengesmolten in een tijdloze, kleine korrel. Totdat er op een gegeven moment iets plaatsvond dat ervoor zorgde dat deze korrel ontplofte, uit elkaar spatte, in alle verschillende richtingen.
En zie daar! Ons universum, oneindig en voor eeuwig uitdijend richting het oneindige. Miljarden maal miljarden zonnestelsels.

Wat nu precies datgene was dat deze korrel tot ontploffing bracht is vooralsnog een mysterie. Toch lijkt kwantummechanica te suggereren dat dit onbekende element een vorm van bewustzijn moet zijn geweest. Een soort alomvattende geest of vorm van intelligentie die vanuit die kiem vol mogelijkheden een heel universum liet bloeien tot hetgeen we nu om ons heen zien.

En hoe dieper wij als mens graven naar die kleine kern van vastigheid in onze wereld (de samenstelling van een atoom), hoe meer we op nieuwe mysteries stuiten. Het begint bij moleculen, die weer bestaan uit atomen, die dan op hun beurt weer bestaan uit nog kleinere deeltjes. De complexiteit van het geheel heeft meer dan één wetenschapper doen denken dat er achter dit alles wel een hogere vorm van intelligentie moet zitten. Hoe kan het anders zo perfect in elkaar passen?

Higgs Boson

Dus wat hopen ze daar in Zwitserland te bereiken bij CERN? Naast de diverse doelen die ze nastreven, zijn ze voornamelijk op zoek naar de Higgs Boson, oftewel het ‘God-deeltje’. Dit deel bevindt zich slechts theoretisch binnenin een berekening die Het Bestaan zou moeten beschrijven en verklaren. Het feit dat wij als mens een kunstmatige constructie (de LHC) kunnen bedenken die we pas later terugvinden in een natuurlijk kosmisch verschijnsel, roept in mij alleen maar trots op. Een vreemd soort trots, dat op de gehele mensheid van toepassing is. ‘Hebben we toch maar weer even mooi geflikt!’

Ik denk zelf dan ook dat als dit universum daadwerkelijk ontstaan is vanuit slechts de daad van het waarnemen, dat de oorspronkelijke waarneming alleen gedaan kan worden door het hogere bewustzijn dat ik eerder noemde. Iets dat zo groot is, dat wij het niet eens kunnen bevatten. En als dat inderdaad zo is, zou het verklaren waarom zoveel mensen zich tot een bepaalde god of anderzijds spirituele stroming richten. Omdat het gebrek aan ‘zeker weten’ een leegte achterlaat die alleen gevuld kan worden door iets kosmisch, iets dat buiten alle aardse proporties valt. Een verwondering over de complexiteit en diversiteit van De Realiteit.

Wat ze dan ook vinden daar onder de Zwitserse grond, zal de kijk op ons huidig bestaan naar alle waarschijnlijkheid voor een groot deel veranderen. En mocht het gebeuren dat ze per ongeluk een zwart gat openen dat dit hele bestaan opslokt, dan was het mij een waar genoegen om deel te mogen nemen aan deze werkelijkheid en proberen we het na de volgende Big Bang toch gewoon opnieuw?

De enige discipline die erbij komt kijken is datgene wat jij jezelf oplegt. Hoe vaak per week wil je het doen en hoe lang wil je er per keer voor uittrekken?
Niemand zegt dat je het gelijk al moet kunnen voordat je er aan begint. Je kan net zo min verwachten dat iemand zonder een degelijke fysieke conditie en zonder voorbereiding een marathon uitloopt of een gouden plak behaalt bij schoonspringen. Maar het is wel zo dat je er steeds behendiger in wordt naarmate je het vaker doet. Zie het als een soort mentale fitness, maar dan zonder dat je daar een spelcomputer voor hoeft aan te schaffen.

De voordelen

Steeds meer wetenschappelijk onderzoek toont aan dat regelmatig mediteren enorme voordelen met zich meebrengt. Onder andere de Harvard Medical School in Boston, Massachusetts Institute of Technology(MIT) in Cambridge en ook onze eigen Universiteit van Leiden zijn tot de conclusie gekomen dat meditatie positieve lichamelijke en geestelijke gevolgen kan hebben.
Van de verbetering van maag- en darm-functies, tot betere doorbloeding van de huid en andere organen, het verhogen van reactietijd en hand-oog coördinatie, betere nachtrust en vermindering van menstruatiepijn.
Op mentaal vlak zorgt het onder andere voor een vermindering van (werkgerelateerde) stress, een verhoogd concentratievermogen en kan het zelfs gevoelens van depressie en/of minderwaardigheid doen verminderen.
(check de bron voor een uitgebreidere lijst van voordelen)

Zweverig?

Ondanks het beeld dat vaak je ziet van de eenzame kluizenaar of spirituele meester in sommige films of Red Bull reclames, is meditatie allerminst zweverig. Eerder het tegenovergestelde. Hoewel meditatie voor ieder een andere ervaring kan opleveren, wordt de (mentale) rust die het oplevert steeds meer erkend. Zowel door de zogenaamde man op straat als door grotere bedrijven, zoals dit artikel in Elsevier ook aangeeft.

Het gevoel van rust is niet in zoverre een direct gevolg van mediteren zoals een kater het directe gevolg is van een avond flink zuipen. Het is juist het moment van rust tijdens de meditatie, die je lichaam en geest de ruimte geeft om aan te geven of iets je (lichamelijk) dwars zit. Je kunt het vergelijken met het ordenen van een kast en er daarna achter komen dat je veel meer ruimte hebt dan je in eerste instantie dacht. Soms vind je zelfs een oud boek terug waarvan je vergeten was dat je het in je bezit had.

Zo kan het voor komen dat er ineens een emotie op komt zetten of dat je merkt dat er lichamelijk iets niet lekker zit. Door de ruimte voor jezelf te nemen in meditatie, komen soms ook weggestopte gevoelens aan het licht of krijg je juist briljante ingevingen. Normaal gesproken wals je hier misschien (onbewust) overheen, omdat je met je gedachten te gefocust bent op die ene toets volgende week, of de ruzie die je afgelopen weekend met je vriend(in) hebt gehad. Door even dat moment voor jezelf te nemen, kom je met je aandacht weer in het hier en nu. ‘Hoe voel ik me nu?’ en ‘Welke emoties gaan er nu door mij heen?’

Het mooie is dat er juist geen instapniveau is. Je hoeft geen goeroe te bezoeken en je hoeft niet eerst een jaar in een klooster vol Tibetaanse monniken te zitten. Daarbij komt dat steeds meer gevestigde religies meditatie of tenminste de principes ervan omarmen vanuit hun eigen overtuigingen. Juist omdat meditatie geen vaste overtuigingen met zich meebrengt.

Hoe te beginnen?

Sowieso zijn er enorm veel manieren om te mediteren. In stilte, met muziek, met yoga of tai chi, via visualisaties (meestal is dit een vorm van geleide meditatie, maar kan ook individueel worden toegepast), transcendente meditatie en ga zo maar door.
Kijk dus welke vorm jou het meest aanspreekt en probeer dat eens uit. Je kunt het altijd in je eentje uit proberen, want er zijn meer dan genoeg instructies te googelen. Toch wordt altijd aangeraden om het de eerste keer onder begeleiding te doen. Als je dan moeite hebt om er in te komen, kan een begeleider hulp bieden in de vorm van advies en/of technieken.

Als je het thuis wilt doen, zorg dan dat je comfortabele kleding aan hebt en een voor jouw acceptabele houding aanneemt (zittend, liggend of iets daar tussenin).
Het makkelijkst is om de ogen te sluiten, maar je kan ze ook open houden. Kies in dat laatste geval een bepaald punt waar je de ogen op kan richten, zonder erop te focussen. Alsof je aan het dagdromen bent, alleen dan zonder te dromen.

Maak je verder geen zorgen over gedachten die in je opkomen. Probeer ze los te laten. Als dat je niet lukt, probeer er dan niet te lang op te blijven hangen en houd je aandacht vooral op jezelf en op dit moment.
Nu.

Veel succes en (hopelijk) nog meer plezier!