True connection via large explosions

Ik wil nog even terugkomen op Alan Watts. In mijn vorige blog gaf ik al aan dat Watts geloofde dat ieder mens in essentie ‘god’ was. Of Boeddha of Shiva of Krisjna of zelfs Jezus Christus. Daarvoor nog refereerde ik in mijn ‘black hole machine’-verhaal aan het idee dat dit universum ontstaan was omdat een hogere vorm van intelligentie het begin waarnam, en het daardoor realiteit kon worden. Ik zal in deze post proberen uit te leggen hoe ik dat beredeneer en ook wat dit uiteindelijk met Watts z’n uitspraak heeft te maken.

In mijn ‘black hole’ stuk probeerde ik met het tweede filmpje er aan te herinneren dat wij als mens niet veel meer zijn dan een bijeengeraapte verzameling van atomen. Hoe erg we ons ook vasthouden aan het idee een vaste vorm hebben, zijn we op het diepste basisniveau nog steeds die piepkleine kern, met in een vacuüm daaromheen weer andere losse deeltjes.

Toen ik dit voor het eerst hoorde, refereerde die verteller ook aan de notie dat wij dus in essentie ‘leeg zijn’. Waar ik in die eerdere blog ook vertelde over die ‘doperwt van alle vaste deeltjes in het universum’, illustreert dat perfect hoe ‘leeg’ wij daadwerkelijk zijn.

Als het nu echt waar is dat de daad van observatie het ‘gedrag’ van vaste deeltjes kan veranderen, dan moet er ooit eerste observatie gedaan zijn. ‘De observatie’, zou je bijna zeggen. Omdat observatie, volgens de theorie, in zeker mate realiteit creëert.

Een theorie vol hete lucht

Ik zal mijn theorie ten eerste illustreren met een mooi metafoor. Stel je voor dat het universum, in de staat van die ‘doperwt’ vóór de Big Bang, een lege ballon is. Dan komt er iemand langs die de lege ballon ziet liggen en bij zichzelf denkt: ‘Hey, daar zit potentie in!’. Dus deze persoon begint de ballon op te blazen en met elke uitademing wordt de ballon een beetje groter, zet zich uit. Maar tijdens het blazen wordt de ballon niet alleen gevuld met lucht, maar ook met deeltjes van de blazer zelf. Losse (huid-)cellen, wat verdampt speeksel en de geur van de adem gaat met elke keer blazen méé de ballon in.

Bedenk je nu even dat in elk stukje, elke cel van jouw eigen lichaam een specifieke dna-code zit, die op zijn beurt weer elk aspect van jouw fysieke wezen beschrijft. Van je haarkleur, tot de manier waarop je tenen in een bepaalde richting groeien. Met deze gedachte kun je je voorstellen dat de ballon inmiddels gevuld is met duizenden, misschien miljoenen minuscuul kleine ballon-blazertjes. Wanneer wij als mensen kinderen krijgen, mengen de twee dna-strengen van de ouders zich in een soort biologische blender en wordt er op de ‘puree-knop’ gedrukt. Het resultaat is een compleet willekeurige samenstelling van elementen van beide soorten dna. Maar als het goed is, wel altijd met twee benen, twee armen, twee ogen, enzovoorts. De reden dat dat elk mens toch zo verschillend is, komt omdat we de oneindige diversiteit van het het ‘god-gen’ al miljarden keren door de blender hebben gegooid.

Terug naar de ballon. Probeer je nu voor te stellen dat de intelligentie die de ballon zag en ‘begon te blazen’, niet de god is zoals hij altijd voorgesteld wordt. Geen groots vaderfiguur in witte gewaden en een lange baard, maar eerder als een concept van creëren, zoals die blazer dat deed in het voorgaande metafoor. ‘God heeft de hemel en de aarde geschapen’, ‘God heeft de mens in zijn evenbeeld geschapen’, ‘God leeft ook in jou’.

Het zou verklaren waarom sommige mensen denken dat ze een ziel hebben (de ‘adem’ van god die een stel atomen bij elkaar raapt en er een levend, bewust mens van maakt). Het zou ook logisch zijn waarom mensen soms zeggen ‘de aanwezigheid en liefde van God’ te voelen. Dat zou volgens deze theorie niks meer of minder zijn dan de herinnering van vóór onze geboorte in dit aardse bestaan. Een onderhuids gevoel wat je vertelt dat je ooit onderdeel van iets veel groters bent geweest (en wat je op dit moment dan natuurlijk nog steeds bent).

Maar daar kom ik nog op terug in een latere post.

~ door Rory op november 24, 2009.