God and the ‘black hole’-machine

Hoe lullig is dat? Na een jarenlange constructie-periode heb je dan eindelijk je 27 kilometer-lange deeltjesversneller onder de Zwitserse/Franse aardbodem af, komt er iemand achter dat ergens tussen de sterren, er al eentje bestaat. Toegegeven, de grootste deeltjesversneller die we nu kennen, bevindt zich wel bijna aan de andere kant van het heelal, maar toch.

Natuurlijk is dit een interessant feit, maar praktisch gezien heeft de LHC (Large Hadron Collider) in Zwitserland het grote voordeel dat wetenschappers nauwlettend elke reactie kunnen manipuleren en observeren. Maar observatie kan tegelijk een geheel ander probleem vormen. Zoals Werner Heisenberg in 1927 al naar voren bracht, beïnvloedt de daad van het observeren de reactie van datgene wat je observeert.

De kwantum-kat

Erwin Schrödinger’s gedachten-experiment probeerde in simpele termen de complexiteit van dit nieuwe idee/probleem uit te leggen. Het idee achter kwantumfysica, of kwantum-mechaniek. Deze theorie zegt min of meer dat vaste materie bestaat uit een oneindige hoeveelheid van mogelijkheden. Diezelfde brei van mogelijke opties komt pas samen tot een enkele, ‘vaste’ realiteit, op het moment dat het geobserveerd wordt. Met andere woorden betekent dit, dat De Realiteit pas echt onze realiteit wordt op het moment dat we het bewust waarnemen.

Als je het zo bekijkt, is kwantumfysica de verklaring voor Descartes’ uitspraak; ‘Ik denk, dus ik ben‘. ‘Waarnemen’ is immers slechts een optelsom van onze zintuigen plus het bewustzijn dat alles observeert en ontvangt als signalen. De signalen die we ontvangen vanuit onze zintuigen gaan via elektrische signalen naar onze hersenen waar ze geïnterpreteerd worden. Die kwab grijze massa in ons hoofd ‘vertaalt’ het vervolgens weer in een beeld of omschrijving dat wij herkennen of kunnen identificeren. Als je hier weer op voortborduurt, zou je zelfs kunnen verklaren waarom de Big Bang (de oerknal) aanneembaar is.

Met een grote knal

Kort samengevat bestaat alles wat wij als wij waarnemen, zoals stoelen, gebouwen en zelfs mensen, uit atomen. Elk atoom bestaat uit een vaste kern met daaromheen een aantal losse deeltjes die om die kern heen draaien. Zie het als een soort mini-zonnestelsel.

De ruimte tussen die losse deeltjes en de kern is in feite een vacuüm, oftewel compleet leeg. Als je alle ‘vaste’ deeltjes uit elk atoom in het gehele universum bij elkaar zou rapen en samenvoegen, is het geheel niet veel groter dan de gemiddelde doperwt. Deze denkbeeldige erwt is het universum voordat de oerknal plaatsvond. Alles wat wij als werkelijk beschouwen, samengesmolten in een tijdloze, kleine korrel. Totdat er op een gegeven moment iets plaatsvond dat ervoor zorgde dat deze korrel ontplofte, uit elkaar spatte, in alle verschillende richtingen.
En zie daar! Ons universum, oneindig en voor eeuwig uitdijend richting het oneindige. Miljarden maal miljarden zonnestelsels.

Wat nu precies datgene was dat deze korrel tot ontploffing bracht is vooralsnog een mysterie. Toch lijkt kwantummechanica te suggereren dat dit onbekende element een vorm van bewustzijn moet zijn geweest. Een soort alomvattende geest of vorm van intelligentie die vanuit die kiem vol mogelijkheden een heel universum liet bloeien tot hetgeen we nu om ons heen zien.

En hoe dieper wij als mens graven naar die kleine kern van vastigheid in onze wereld (de samenstelling van een atoom), hoe meer we op nieuwe mysteries stuiten. Het begint bij moleculen, die weer bestaan uit atomen, die dan op hun beurt weer bestaan uit nog kleinere deeltjes. De complexiteit van het geheel heeft meer dan één wetenschapper doen denken dat er achter dit alles wel een hogere vorm van intelligentie moet zitten. Hoe kan het anders zo perfect in elkaar passen?

Higgs Boson

Dus wat hopen ze daar in Zwitserland te bereiken bij CERN? Naast de diverse doelen die ze nastreven, zijn ze voornamelijk op zoek naar de Higgs Boson, oftewel het ‘God-deeltje’. Dit deel bevindt zich slechts theoretisch binnenin een berekening die Het Bestaan zou moeten beschrijven en verklaren. Het feit dat wij als mens een kunstmatige constructie (de LHC) kunnen bedenken die we pas later terugvinden in een natuurlijk kosmisch verschijnsel, roept in mij alleen maar trots op. Een vreemd soort trots, dat op de gehele mensheid van toepassing is. ‘Hebben we toch maar weer even mooi geflikt!’

Ik denk zelf dan ook dat als dit universum daadwerkelijk ontstaan is vanuit slechts de daad van het waarnemen, dat de oorspronkelijke waarneming alleen gedaan kan worden door het hogere bewustzijn dat ik eerder noemde. Iets dat zo groot is, dat wij het niet eens kunnen bevatten. En als dat inderdaad zo is, zou het verklaren waarom zoveel mensen zich tot een bepaalde god of anderzijds spirituele stroming richten. Omdat het gebrek aan ‘zeker weten’ een leegte achterlaat die alleen gevuld kan worden door iets kosmisch, iets dat buiten alle aardse proporties valt. Een verwondering over de complexiteit en diversiteit van De Realiteit.

Wat ze dan ook vinden daar onder de Zwitserse grond, zal de kijk op ons huidig bestaan naar alle waarschijnlijkheid voor een groot deel veranderen. En mocht het gebeuren dat ze per ongeluk een zwart gat openen dat dit hele bestaan opslokt, dan was het mij een waar genoegen om deel te mogen nemen aan deze werkelijkheid en proberen we het na de volgende Big Bang toch gewoon opnieuw?

~ door Rory op november 10, 2009.